Bir ülkede banka çöküyor, başka bir yerde savaşın sesi yükseliyor. Paris’te insanlar sokağa çıkıyor; Hollanda’dan gelen görüntüler de önüme düşüyor. Telefonlarımızda nükleer saldırı ve büyük elektrik kesintisi videoları dolaşıyor. Her olayın ayrı bir sebebi olabilir. Ama hepsine birden baktığımda içimden aynı cümle geçiyor: Sanki birileri bir düğmeye bastı.
Paraguay’daki banka krizi, parasına ulaşamayan insanlar için gerçek bir felaket. Benzer bir şeyin kendi başına gelmesinden korkan insanı da anlıyorum. Çünkü bugün dünyanın bir ucundaki sarsıntı, öbür ucunda yaşayanın yarınını düşünme biçimini değiştiriyor.
Amerika’ya bakıyorum. Trump’ın ülkesinde siyasi güç kaybettiğini görüyorum. Bu nedenle İran karşısında ya da başka bir alanda büyük bir güç gösterisine yönelebileceğini düşünüyorum. Bunun olacağını bildiğimi söylemiyorum; fakat böyle bir ihtimal beni ciddi biçimde kaygılandırıyor. Güç kaybeden bir liderin gücünü dünyaya gösterme isteğinin bedelini yine sıradan insanlar ödeyebilir.
Paris’teki protestoları, Hollanda’da gördüğüm toplumsal hareketliliği ve başka ülkelerde yükselen öfkeyi izlerken de aynı soruyu soruyorum: İnsanlar yalnızca kendi ülkelerindeki sorunlara mı tepki gösteriyor, yoksa dünya çapında daha büyük bir değişimin sarsıntılarını mı yaşıyoruz? Ben ikinci ihtimali göz ardı edemiyorum.
Ben dünya düzeninin değiştiğini düşünüyorum. “Küreselciler” diye anılan güç odaklarının mevcut düzeni yıkıp dünyayı kendi istedikleri gibi, daha merkezî bir sistemle yönetmeye hazırlandığı kanaatindeyim. Bütün bu krizleri, savaşları ve insanlara yayılan korkuyu o hazırlıktan ayrı değerlendiremiyorum. Bu, benim açıkça dile getirdiğim görüşüm; olayların tek bir merkezden yönetildiğini kanıtladığımı söylemiyorum.
Peki bu değişimin ortasında halkın yeri neresi? Savaşların, ekonomik krizlerin ve geçim sıkıntısının bedelini neden hep sıradan insanlar ödüyor? Mutfaktaki hesabı tutturamayan insana bir de kıtlık ve karanlık korkusu yükleniyor. İnsanlar yarına hazırlanmak istiyor ama neye inanacağını şaşırıyor.
Yöneticilere sözüm var: İnsanlardan sakin olmalarını istemek kolay. O hâlde çıkın, ne bildiğinizi ve neye karşı hazırlık yaptığınızı açıkça anlatın. Bankadaki parasını, evindeki elektriği, çocuğunun sofrasını düşünen insanı belirsizliğin içinde bırakmayın.
Biz gazeteciler de kendimize bakalım. Korkutan başlık daha çok okunuyor diye her videoyu haber gibi sunarsak, yarın doğru bir uyarı yaptığımızda bizi kim dinleyecek? Araştırmak, sert soru sormaya engel değil. Ben de sorularımı açıkça soruyorum; çünkü insanlığın geleceği hakkında kaygılanmak ve bu kaygıyı dile getirmek hakkım.
Bir de savaşın değişen yüzü var. Bana göre Üçüncü Dünya Savaşı, resmen ilan edilmeden, bir tür soğuk savaş hâlinde yavaş yavaş başlamış olabilir. İran, İsrail ve Amerika arasındaki saldırılar ve misillemeler ortadayken başka devletler de kendi iş birliklerini güçlendiriyor. Rusya ile Çin’in yakınlaşması açıkça görülüyor; kapalı kapılar ardında başka hangi hesapların yapıldığını ise bilmiyoruz. Ben bu gerginliklerin büyüyüp savaşların insan nüfusunu azaltmak için de kullanılmasından endişe ediyorum. Eğer ülkeler birbirine sürekli yeni bir hamleyle karşılık verirse, dünyada barışa ne kadar yer kalacak?
Bunca olumsuzluğun arasında ülkem adına yüzümü güldüren bir şey de var: ASELSAN’ın çalışmaları. Hava savunmasında, radarda ve elektronik harpte kendi imkânlarımızla geliştirilen sistemleri gördükçe Türkiye’nin savunma gücüne ilişkin umudum artıyor. Emeği geçen bilim insanlarıyla mühendislerle gurur duyuyorum. Bir yandan da 2025’te sığınaklara ilişkin kuralların güncellenmiş olması, olası saldırılara karşı sivil hazırlığın gündemde olduğunu gösteriyor. Sığınakların nerede ve kaç kişiye yeteceğine ilişkin her ayrıntı açıklanamayabilir; fakat halk, bir acil durumda nereye gideceğini ve nasıl korunacağını bilmeli. Savunma sanayimizdeki başarı beni mutlu ediyor. Bu başarının, insanların güvenliğini sağlayacak açık ve uygulanabilir hazırlıklarla tamamlanmasını istiyorum.
Bence dünya düzeni köklü biçimde değişecek; hiçbir şey bugünkü gibi, eskisi gibi olmayacak. Dünyayı yönlendiren güç odaklarının yeni sistemde insan nüfusunu azaltmak için ellerinden geleni yapabileceğinden endişe ediyorum. Bunun gerçekleşmiş bir plan olduğunu iddia etmiyorum; fakat bu ihtimali düşünmekten de kendimi alamıyorum. Birileri gerçekten düğmeye bastıysa, kimin bastığını ve nasıl bir dünya kurmak istediğini bilmek istiyorum. En çok da şunu soruyorum: O yeni dünyada sıradan insana nasıl bir hayat bırakacaksınız?
Sibel Duymaz
