Sevmek, çoğu zaman basit bir duygu gibi tarif edilir. Oysa sevmek, insanın kendi sınırlarını aşması, benliğinin merkezinden çıkıp başka bir yüreğin etrafında yeniden şekillenmesidir.
Gerçek sevgi; yalnızca güzel sözler söylemek, romantik anlar yaşamak ya da mutlu zamanları paylaşmak değildir. Sevmek, gerektiğinde kendinden vazgeçebilme cesaretini gösterebilmektir.
Aşk ve sevgi, fedakârlık ister. Çünkü sevdiğiniz insanı hayatınızın merkezine aldığınızda, artık kararlarınızı yalnızca kendiniz için vermezsiniz. Onun mutluluğu, huzuru ve güvenliği sizin önceliğiniz hâline gelir. Bu durum, bencilliğin geri planda kalmasını zorunlu kılar. Sevgi, “ben”den “biz”e geçiştir.
Fedakârlık ise her zaman büyük bedeller ödemek anlamına gelmez. Bazen küçük bir anlayış, bazen sabırla susmak, bazen de karşınızdaki insanın yükünü paylaşmak demektir. Sevgi, zor zamanlarda belli olur. Herkes iyi günde yanında olabilir; fakat gerçek seven, fırtınada elini bırakmayandır.
Sevmek aynı zamanda cömertliktir. Duygularını saklamamak, sevgini açıkça göstermek, zamanını ve emeğini paylaşmaktır. Sevgide cimrilik olmaz. Sevgi büyüdükçe paylaşıldıkça çoğalır.
Bunun yanında sevgi cesaret ister. Çünkü gerçekten sevmek, gerektiğinde herkesi karşına alabilmeyi göze almak demektir. Toplumun yargıları, çevrenin baskısı ya da hayatın zorlukları karşısında geri adım atmamak, sevginin gücünü gösterir. Bu yüzden herkes sevmeyi kolay kolay beceremez. Çünkü sevmek, risk almaktır; incinmeyi göze almaktır.
“Kendinden vazgeçmek” ifadesi yanlış anlaşılmamalıdır. Bu, kişiliğini silmek ya da kimliğini yok saymak değildir. Aksine, egoyu geri plana alabilmektir. Sevdiğin insanı saygı ve sevgi çerçevesinde hayatına dahil etmek, onun varlığıyla zenginleşmektir.
Gerçek sevgi, teslimiyettir ama körü körüne değil; bilinçli bir güvenle yapılan bir teslimiyettir. Sevdiğine yüreğini açmak, kırılma ihtimalini kabul etmek ve yine de vazgeçmemektir. Çünkü sevgi, kontrol etmek değil; güvenmektir.
Seven insan, her şeyiyle yüreğinin sesini dinler. Mantık çoğu zaman hesap yapar; ama kalp, samimiyeti bilir. Sevgi, içten gelen bir çağrıdır. Bu çağrıya kulak veren insan, sevdiği için emek verir, mücadele eder, sabreder.
Ancak burada önemli olan dengeyi kaybetmemektir. Sağlıklı bir sevgi, iki tarafın da varlığını koruduğu bir bağdır. Kendinden vazgeçmek; değerlerinden vazgeçmek değildir. Sevgi, iki insanın birbirini tamamladığı ama birbirini tüketmediği bir birlikteliktir.
Sevmek kolay değildir. Emek ister, sabır ister, anlayış ister. Fedakârlık, cömertlik ve cesaret ister. Bu yüzden gerçek sevgi nadirdir. Seven insan, yalnızca sözleriyle değil; davranışlarıyla da sevgisini gösterir.
Sonuç olarak sevmek, kendinden vazgeçebilme olgunluğuna ulaşmaktır. “Ben” demekten “biz” diyebilmektir. Yüreğinin sesini dinleyip, sevdiği insan için gerektiğinde dünyayı karşısına alabilmektir. Çünkü sevgi, en çok cesur yüreklerin taşıyabileceği bir duygudur.
