Hayat en iyi öğretmendir. Yaşayarak öğrenmek en yüksek ihtisastır.

Kitaplar öğrenmek içindir fakat en iyi staj yaşamın içinden geçerken çıkılan merdivenlerdir, düşmektir, kalkmaktır, ağlamaktır, gülmektir, acımaktır fakat asla acıtmamaktır, yaralanmaktır, yaralamamaktır. Bir yalnızlık var ki! Öksüzlükten beter, bir acı var ki; hiç bir ilacın onu kesemediği, çıldırtan, yakıp yıktıran, cinayet işleten, intihar ettirten, aile eş dost etrafta kimse bırakmayan.

Anayı, babayı, evladı, kardeşi birbirine kırdıran. Okuyanı da cahili de, ihtisas yapanı da, aynı yerlerden yaralayan, aynı yerlerden acıtan, aynı yerlerden ağlatan. Zehiri şifa zannettiren...

Zenginlik, fakirlik ikisinin de kendince ayrı ayrı dertleri var tek fark hayat yolunun merdivenlerini biri asansörle çıkar, biri kırık dökük dik merdivenlerden, biri asfalt yoldan gider yürüyerek, birisi dar patika yollardan...

Zehir var ki pan zehiri yine zehir. Bu uyuşturucu illeti var ya zengini de fakiri de aynı yerlerden yakan, fakirin zehiri ucuz olandan, zenginin zehiri pahalı olandan.

                 Aileler parçalanıyor, evlatlar kaybediliyor, göz göre göre ölüme terkediliyor bir ortak nokta var ki yürekler aynı yerden sızlıyor. Bizim güzel vatanımız hiç bu kadar vahim hale gelmemişti, bu kadar mutsuz, gözleri umutsuz, Hüzünlü bakan insanlar olmamıştı analar babalar kardeşler çaresiz.

Ocaklar yıkılıyor, sokaklarda zombi gibi yaşayan, fuhuş yaparak uyuşturucu parası kazanan veya torbacılık (satıcılık) yapmak zorunda kalmış madde bağımlıları var ve her geçen gün bu sayı çok yüksek rakamlara ulaşıyor. Gözü yaşlı analar, eşler, evlatlarının para için hakaret ettiği ve buna rağmen onlara uyuşturucu parası vermek zorunda kalan babalar var. Uyuşturucu krizine girip kendi içinde yaşadığı cehennemi elinde olmadan etrafına da yaşatan zulüm makinesi halinde dolaşan adeta yaşayan ölü gibi gezen gençlerimiz var ne olacak bunların hali? Bunların ailelerinin sesini ne zaman duyacaksınız Devlet baba? Bu gençliğe elinizi ne zaman uzatacaksınız? Dünya uyuşturucu trafiğinde üçüncü sıraya gelmişiz. 

                 Eskiden de vardı fakat bu kadar değildi mafya eskiden de vardı, kara para, gayrimeşru, vardı Türkiye de inmezdi sadece Türkiye üzerinden geçmesini sağlarlardı, şimdi Marinalar da iniyor. Narkotik polislerinin bile bazıları mecburen iş gereği uyuşturucu bağımlısı haline geliyor, bu kadar riskli bir durum. Kolay erişim var kullanım yaşı  10 yaş seviyesinde neredeyse, bu durumlar çok acı 3 aileden birinde mutlaka bir kullanıcı var. En kötüsü bağımlı anne babanın bebeği maalesef bağımlı olarak doğuyor ve bazı bebekler o kadar ağlıyorki o yoksunluğu asla sonlandıramıyorlar doktorların minik morfin dozajları enjekte ettiği bebekler olabiliyor bu kadar acı bir olay olabilir mi? Devlet baba artık bu meseleye bir çözüm zamanı halâ gelmedi mi? 

                 Bu yaşananlar cehennem değilse nedir ki? Evine günlerce gelmeyen nerede ne yaptığı hiç belli olmayan gelince tanınmaz halde olan veya tamamen ailesini sevdiklerini terk eden gençlerimiz var yani yaşarken ölü olan.

                Düşünün para da çözüm değil, parasızlıkta; hayat böyle imtihanlarla terbiye ediyor insanları, dert aynı, yara aynı yaşamlar farklı sadece. Davranış bozukluğu aynı, sonuçlar aynı. Zengin parayla kapatıyor fakat sonu yok sonuçlar aynı. Daha yakın bir zamanda İzmirde 5 cenaze vardı 3 kişi intihar 2 kişi fazla dozdan sebep Metamfetamin yeter artık bu anaların seslerini duyun, uyuşturucuya savaş açılsın artık günahtır, yazıktır her insanın ailesinde, akrabasında, komşusunda, çevresinde mutlaka bu illetin çilesine düşmüş bir genç var. Bir kereden bir şey olmaz keyif verir, enerji verir, sınava çalışırken uykunun gelmesini önler gibi bahanelerle bir şekilde arkadaş kurbanı olarak başlanıyor ailelerin evlerinde her gün ateş topu var, acı ve üzüntü var şiddet var. Sonuç ya ölüm ya batakhane ya da mezar oluyor. Güzelim genç kızlarımız bir şekilde maddeyle tuzağa düşürülüp pavyonlarda, gece kulüplerinde çalışıyorlar, ailelerinden kaçıyorlar çünkü madde bulmak için paraya ihtiyaçları var. Sonları balkondan atlamak intihar, öldürülmek veya fazla doz. Erkekler içinde sonuçlar buna benzer şeyler.

               Kimse " Benim çocuğum asla yapmaz, benim başıma gelmez" demesin ve büyük konuşmasın. Bu hayat öyle bir okuldur, öyle bir öğretmendir ki önce sınav yapar sonra öğretir. 

               Bu kadar gözyaşına  çare olmaya, yeterince çaba sarf etmemek de zulüme ortak olma riski meydana getirir. Buradan üzüntüyle sesleniyorum, kalemim bu feryatlara sessiz kalamıyor, dile gelmek istiyor. Çünkü derin acılar sessiz yaşanır. Kulak verme zamanıdır. " Görmedim, duymadım, bilmiyorum" 

nereye kadar. Gerçek çözüm ve adımlar gerekiyor, bu kadar acı taşı eritir.