Bir zamanlar Hilal Mahallesi vardı…
Soğuk kış günlerine rağmen içimizi ısıtan, saf ve tertemiz bir çocukluğun yaşandığı yıllar. İnternetin, telefonların olmadığı; ama dostluğun, paylaşmanın ve kahkahanın bol olduğu günlerdi o günler.

Mahallenin dar sokaklarında büyüyen çocuklardık biz: Mehmet Sait Kaya, Bedirhan Demirkılıç, Abdulselam Demirkılıç, Yusuf Demirkılıç, Ali Demirkılıç, Mehmet Emin Ekinci, Eyüp Ekinci, Şehmus Ekinci, Kadir Ekinci, Mustafa Kaya, Mahmut Ekinci, Veysel Orhan, Serhat Orhan, Osman Ekinci, Muhammed Ekinci…
Her birimizin çocukluğu, aynı sokaklarda, aynı oyunlarda yoğruldu.

Akşamlar ne güzeldi…
Çamurdan kaleler yapar, taşlarla kale kurar, savaş oyunları oynardık. Yazın sıcağında serinlemek için birbirimizi ıslatır, kahkahalarla sokakları inletirdik. Ne internet vardı ne telefon; ama paylaşacak sınırsız hayal gücümüz vardı.

Bayramlar ayrı bir güzeldi.
Seyfeddin Enişte, bayramlarda bize harçlık verir, bizi eğlendirir, sarılır, öperdi. Masallar anlatır, radyodan şarkılar dinletir, hatta bize küçük tiyatrolar yapardı. Şakacı, güler yüzlü ve iyi kalpli bir insandı. Seyfeddin (Seyfetin) Demirkılıç dayımızdan hepimiz çok memnunduk; onun sevgisi çocuk kalbimize iz bıraktı.

Mahallemizin kadınları da birer iyilik timsaliydi.
Süreyya Teyze bize iğne yapardı.
Gülsüm Teyze masallar anlatır, sarılır, duygusal hikâyelerle bizi başka dünyalara götürürdü.
Saliha Teyze mendil kapmaca oynatır,
Kader Teyze bulmacalarla zihnimizi çalıştırır,
Hülya Teyze köşe kapmaca oynardı bizimle.
Hepsi iyi kalpli, şefkat dolu insanlardı.

Dayılarımız da öyleydi…
Faruk Dayı, Yılmaz Dayı, Mehmet Şirin Dayı ve Recai Dayı; hepsi sevgi dolu, örnek insanlardı.
Meyrem Nene masallar anlatır, “cabım torunlarım” der, harçlık verirdi.
Mecit Dede’den de masallar dinledik; az da sopa yemedik ama helal hoş olsun… O da çocukluğumuzun bir parçasıydı.

Biz Hilal Mahallesi’nin gülleriydik.
Bedirhan Demirkılıç iyi kalpli bir kuzen, Ali Demirkılıç özel ve güzel bir insandı.
Halil Demirkılıç abim; senin varlığın yüzümüzde gülümsemeydi, hayat arkadaşımızdın.
Bahar Abla nasihat ederdi,
Amine Abla bizimle taso oynardı; çoğu zaman yenilirdik ama çok eğlenirdik.
Zelal Abla elbane çaldığında yüreğimiz titrerdi.

Ve Seyfeddin Enişte…
Vefat eden dayımız…
Hepimizi mutlu etmeye çalışan, değer veren, yoldaş ve yakın bir dosttu. Çalışkan, emekçi ve cömertti. Onun varlığı hâlâ yüreğimizde yaşıyor.

Bir zamanlar Hilal Mahallesi’nin gülleri vardık biz…
Bugün büyüdük, dağıldık belki; ama o sokaklar, o oyunlar ve o insanlar kalbimizde hiç solmadı.