İç dairemize aldığımız insanlar, zamanla alışkanlıklarımızı, tutumlarımızı, kararlarımızı ve finansal göstergelerimizi sandığımızdan çok daha fazla etkiler. Sonunda, kendinizi bir başkasının kaosuna uyum sağlamak için kendi huzurunuzdan, sağlığınızdan, finansal durumunuzdan ve disiplininizden vazgeçerken bulabilirsiniz. Bazen en büyük zarar, başka birinin sizden aldığı şeyler değil, sizin kendiniz için inşa etmeye devam ettiğiniz değerleri yavaş yavaş bırakmanızdır. Peki insanlar nerde afallar, taraflardan birinin tökezlemesiyle ? Gerçekten zorluk yaşayan biri ile tüm hayatını bir işlev bozukluğu etrafında organize eden biri arasında fark var. Ve bazen bu farkı farketmek insanları kayıplardan kazançlara geçiren en büyük eşiktir.
İyi insanlara korkunç şeyler olur ve ben de bunu kendi payıma yeterince yaşadım. Ama kötü insanlar kendini yarattığı krizlerden bir diğerine geçerken, asla sorumluluk kabul etmeyip değişim için çaba göstermez. Bu yüzden, birinin hayatınıza gerçekten ne kattığıyla yüzleşmek önemlidir.
Sizi ilk etapta çeken o fiziksel ve yüzeysel niteliklerin ötesinde. Onlarla ilişki kurmak hayatınıza daha mı iyi yoksa daha mı kötü geliyor? Büyümenizi teşvik mi ediyorlar, yoksa sürekli mi kesintiye uğratıyorlar? Sevgi aşk birliktelik ya da yol arkadaşlığı sandığınız şey sizi daha iyi biri yapmıyorsa bu sizin bakış açınızın iyileştiremeyeceği gerçeklere işaret eder, bu bunlar iyi sinyaller değildir.
Sağlıklı ilişkiler kendinizi yok etmeyi gerektirmez. Gerçek sevgi sorgulatmaz.
Gerçek merhamet ve empati görev bilinci yüklemez. Gerçek iyilik, sizin kötülüğünüze alan açmaz. Dürüstlük ve sadakat karşı tarafın sorumluluğu ise
daha sağlıklı, daha bilge ve daha disiplinli bir insan olmanızı sağlayan koşulları korumak sizin sorumluluğunuzdur. Herkes sizin zamanınıza, dikkatinize ve enerjinize erişmeyi hak etmez. Kimseyi nefret etmek, kınamak ya da değiştirmeye ikna etmek zorunda değilsiniz. Bazen yapabileceğiniz en bilgece şey, onların yolunun sizin yolunuz olmak zorunda olmadığını nezaketle farkedip, direnç göstermeden kendi yolunuza gitmektir.
İnsanlığın en eski yazılı ya da yazsısız mitleri hep aynı uyarıyı barındırır: Arkaya bakmamak. Lut’un karısı, terk ettiği dünyaya dönüp bakar ve bir tuz sütununa dönüşür. Orpheus, Eurydice için yeraltı dünyasından tamamen kurtulmadan önce arkaya bakar ve uçurumdan düşer. Japon mitolojisinde Izanagi, ölüler ülkesinde Izanami’ye dönüp bakar ve sevdiği kadının tuzla buz olur dağıldığını görür. Kuranda, İncilde, Tevrat’ta ve Zeburda sık sık yanlış insanlarla yaşamaktansa bir çölde yaşamak daha evladır diye telkinlerde bulunulur. Farklı kültürler, farklı hikayeler, ama hepsinin mesajı aynı.…
Hayatımızda, geride kalanların yok olduğunu kabul ederek geçebileceğimiz eşikler vardır. Ama geri dönüp denemen bizi eşiklerin uçurumlarından aşağıya atar. Geçmiş size öğretebilir, geçmiş sizi şekillendirebilir ve geçmiş size en güzel olanı inşa etmek için malzeme verebilir, ama germişi bir daha yaşamak sizi daha neden yolların neden ayrılması gerektiğiyle bir daha yüzleştirmekten başka bir şey sunmaz.
Eski bir ilişkiyi, eski bir hayatı, eski bir kimliği veya eski bir benliği yeniden diriltmeye çalışırken ilkin sorunlu sebepleriye sık sık karşılaşmamızın nedeni budur.
HABER: MURAT KANDEMİR
