Adalet Bakanı Yılmaz Tunç, AİHM'in eski HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş hakkındaki ihlal kararının kesinleşmesiyle ilgili bir soru üzerine, "Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne taraf olan ülkelerin karara uyma ortalaması yüzde 79. Türkiye'nin uyma oranı ise yüzde 91. Türkiye'de bazı davalar, özellikle dışarıdan da çok siyasallaştırılıyor. O siyasallaştırılan davalar öne çıkarılarak sanki Türkiye Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının hiçbirine uymuyor gibi bir algı çalışması yapılıyor." dedi...
Bakan Bey
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin Selahattin Demirtaş’ın tahliyesine dair kararını değerlendirirken son derece açık bir hukuk cümlesi kurmuştu:
“Zanla verilen kararlar yara açabilir. İspat edilmemiş suçun cezası olmaz.”
Ne demek istemişti?
Bir hukuk devletinde, insanlar delilsiz mahkûm edilemez, adalet öfkeye teslim edilemez.
Suç varsa kanıtlanır, kanıt yoksa kimse sırf konuştu diye hapse atılamaz.
Bunu söylemek bir hukukçunun değil, vicdan sahibi her insanın görevidir.
Ama ne oldu?
O gün bu sözler söylendi:
“PKK’lı”, “İngiliz ajanı”, “terör destekçisi” denildi.
Tek dile gelen şey, bir Müslüman’ın da, bir hukuk devletinin de gereği olan adaleti hatırlatmak.
Aradan yıllar geçti.
Ve dün, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, aynı konuyla ilgili şu cümleyi kurdu:
“Selahattin Demirtaş’ın tahliyesi Türkiye için hayırlı olur.”
Evet, yanlış duymadınız. Bu söz bir hafta önce söylendi ama değişen bişey var mı ?
Ve aynı çevrelerden çıt çıkmadı.
Bahçeli ' ye ..Ne “ajan” dendi, ne “vatan haini”.
Tam tersine, bazıları bu cümleyi “devlet aklının feraseti” diye yorumladı.
Peki şimdi sormak gerekmez mi?
Ne değişti?
Demirtaş mı değişti, dava mı değişti, yoksa “kim söylüyorsa ona göre haklıdır” anlayışı mı hâlâ hüküm sürüyor?
Bahçeli söylediğinde hikmet mi oldu?
Bu mudur bizim hukuk anlayışımız?
Bu mudur adalet ölçümüz?
Türkiye’nin en büyük sorunu tam da burada yatıyor.
Hakikat, kimden geldiğine göre ölçülüyor.
Bir cümle doğru da olsa, “bizden” gelmediyse reddediliyor.
Ama aynı söz “bizimkilerden” gelirse, alkışlanıyor.
Oysa doğruluk, sahibine göre değil, içeriğine göre tartılır.
Rabbimiz, “Adaletli olun; bu, takvaya daha yakındır.” buyuruyor.
“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa olan kininiz, sizi adaletsizliğe sevk etmesin. Adaletli olun; bu, takvaya daha yakındır. Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah yaptıklarınızdan haberdardır.”
Peki biz kimiz ki, hakikati partimizin çıkarına göre eğip bükelim?
“Delil varsa cezalandırın, yoksa zanla hüküm vermeyin.”
Bu söz bir terör savunması değildir; bilakis adalet çağrısıdır.
Çünkü zanla verilen cezalar sadece bir kişiyi değil, toplumun vicdanını da yaralar.
Buradaki şahıs sadece Demirtaş değil, bütün adalet bekleyenenler için bi çağrıdır .
Böyle davalar, hukuk değil öfke ile yürütülürse, ülke kutuplaşır, devlet itibar kaybeder.
Bugün aynı cümle başka bir ağızdan çıkınca, herkesin sessizleşmesi manidar değil mi?
Hani “PKK’lı”, “İngiliz ajanı” diyenler?
Hani sosyal medyada klavye kahramanlığı yapanlar?
Şimdi neredeler?
Bir özür bile çok mu?
Çünkü hakikat, er ya da geç, eğrilmiş dilleri düzeltir.
Bahçeli’nin sözleriyle bir kez daha ortaya çıktı ki,
mesele Demirtaş değil, mesele adalet.
Ve kim ki adaletin yanında durursa, zaman onu haklı çıkarır.
Bu ülkede “doğru”yu söylemek hâlâ bedel istiyor.
Ama bedel ödemeyi göze alamayanlar, doğruluğun da nimetine erişemiyor.
İftirayı atanlar ise, dün susturdukları gerçeği bugün başka ağızlardan duyunca üç maymunu oynuyor!
Yoksa yine “o başka, bu başka” diyerek bugün sıyrılarak hesabı ahirete mi bırakacak?
Eğer gerçekten hukuk devleti diyorsak, ölçümüz kişiye göre değil, ilkeye göre olmalı.
Kim söylerse söylesin, hakikat değişmez.
Ama hakikati eğip bükenler, günü kurtarır belki; fakat tarih önünde asla haklı çıkar.
Adalet herkese lazım!
Gerçek adaletin yolu; “umut hakkı”nın bir kişi için değil; tüm mağdurları ve adalet bekleyen tüm mahkûmlar için tanınmasından geçer.
